1. Poezja polska - Asnyk Adam - Asnyk Adam, pseudonim Jan Stożek, kryptonim El...y (1838-1897), poeta i dramatopisarz. Studiował w Warszawie, Wrocławiu, Paryżu, m.in. medycynę i nauki społeczne. Brał udział w ruchu konspiracyjnym, powstańczym (członek r""adykalnego rządu wrześniowego w powstaniu styczniowym). Po upadku powstania przebywał m.in. we Włoszech i Niemczech, gdzie 1866 uzyskał w Heidelbergu stopień doktora filozofii. Od 1870 na stałe w Krakowie, współredagował (1882-1894) "Nową Reformę". Brał czynny w życiu społecznym i politycznym (radca miejski, poseł na sejm galicyjski, współorganizator Towarzystwa Szkoły Ludowej). Popularny poeta swej epoki, łączył tradycje romantyczne z pozytywistyczną problematyką filozoficzną i społeczną. Adam Asnyk umarł na gruźlicę 2 sierpnia 1897 roku. Pochowany został wśród zasłużonych na Skałce W twórczości Asnyka przeważa liryka refleksyjna (cykl sonetów Nad głębiami, 1883-1894). W dramatach podejmował współczesną sobie tematykę polityczną i historyczną (Walka Stronnictw 1869, Cola Rienzi 1875), społeczną (Bracia Lerche 1888), a także obyczajową (Gałązka heliotropu 1869). Utwory poetyckie ogłaszał w tomach Poezje (1869, 1872, 1880, 1894). Był również autorem nowel i studiów literackich. Dzieła zebrane: Pisma (t. 1-2, 1938-1939), Dzieła poetyckie (t. 1-3, 1947), Listy (1972), Poezje (1975).

Prześlij na email | Liczba znaków(polska): 1359

2. Asnyk Adam - Bez granic - Potoki mają swe łoża - I mają granice morza Dla swojej fali - I góry, co toną w niebie, Mają kres dany dla siebie, Nie pójdą dalej! Lecz serce, serce człowieka, Wciąż w nieskończoność ucieka Przez łzy, tęsknoty, męczarnie I wierzy, że w swoim łonie Przestrzeń i wieczność pochłonie I niebo całe ogarnie.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 352

3. Asnyk Adam - Daremne żale - Daremne żale - próżny trud, Bezsilne złorzeczenia! Przeżytych kształtów żaden cud Nie wróci do istnienia. Świat wam nie odda, idąc wstecz, Znikomych mar szeregu - Nie zdoła ogień ani miecz Powstrzymać myśli w biegu. Trzeba z żywymi naprzód iść, Po życie sięgać nowe... A nie w uwiędłych laurów liść Z uporem stroić głowę. Wy nie cofniecie życia fal! Nic skargi nie pomogą - Bezsilne gniewy, próżny żal! Świat pójdzie swoją drogą.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 499

4. Asnyk Adam - Do młodych - Szukajcie prawdy jasnego płomienia! Szukajcie nowych, nie odkrytych dróg... Za każdym krokiem w tajniki stworzenia Coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia, I większym staje się Bóg! Choć otrząśniecie kwiaty barwnych mitów, Choć rozproszycie legendowy mrok, Choć mgłę urojeń zedrzecie z błękitów, Ludziom niebiańskich nie zbraknie zachwytów, Lecz dalej sięgnie ich wzrok! Każda epoka ma swe własne cele I zapomina o wczorajszych snach... Nieście więc wiedzy pochodnię na czele I nowy udział bierzcie w wieków dziele, Przyszłości podnoście gmach! Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy, Choć macie sami doskonalsze wznieść; Na nich się jeszcze święty ogień żarzy I miłość ludzka stoi tam na straży, I wy winniście im cześć! Ze światem, który w ciemność już zachodzi Wraz z całą tęczą idealnych snów, Prawdziwa mądrość niechaj was pogodzi - I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi, W ciemnościach pogasną znów!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 970

5. Asnyk Adam - Dzisiejszym idealistom - Czyliż fałszywy wzbrania wam wstyd Z obłoków zstąpić do ziemian? I czynnie walczyć o dalszy byt Wśród życia wstrząśnień i przemian? Czyliż sądzicie, iż spadek wasz Całą wam wieczność zapewni?... Że odwracacie od ziemi twarz Bezczynni, a jednak gniewni? Wprawdzie bogaty wzięliście dział, Przyjąć dziedzictwo gotowi - Lecz on na zawsze nie będzie trwał, Gdy zasiew żniwa nie wznowi. Kto żyje z plonu dawniejszych lat, Przeżuwa przodków dostatki... Temu dowództwo odbierze świat, A mienie - wydrą wypadki! Do tych należy jutrzejszy dzień, Co nowych łakną zdobyczy - Kto się usuwa w ciszę i w cień, Ten się do żywych nie liczy. Dziś hasłem walka - i trudno już Milczeniem przeczyć jej skrycie. Dziś trzeba zstąpić w sam środek burz, Potrzeba walczyć o życie! Na próżno chcecie wykluczyć gwałt Z duchowej sfery istnienia, On tylko wyższy przybiera kształt W głębiach ludzkiego sumienia. Lecz i tu - walka powszechna trwa, Podlega duchów potrzebie. A ten zwycięzcą - kto drugim da Najwięcej światła od siebie!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 1091

6. Asnyk Adam - Gdybym był młodszy... - Gdybym był młodszy, dziewczyno, Gdybym był młodszy! Piłbym, ach, wtenczas nie wino, Lecz spojrzeń twoich najsłodszy Nektar, dziewczyno! Ty byś mnie kochała, Jasny aniele... Na tę myśl pierś mi zadrżała, Bo widzę szczęścia za wiele, Gdybyś kochała! Gwiazd bym nie szukał na niebie Ani miesiąca, Ale bym patrzał na ciebie, Boś więcej promieniejąca Od gwiazd na niebie! Wzgardziłbym słońca jasnością I wiosny tchnieniem, A żyłbym twoją miłością, Boś ty jest moim natchnieniem I słońc jasnością. Ale już jestem ze stary, Bym mógł, dzieweczko, Zażądać serca ofiary, Więc bawię tylko piosneczką, Bom już za stary! Uciekam od ciebie z dala, Motylu złoty! Bo duma mi nie pozwala Cierpieć, więc pełen tęsknoty Uciekam z dala. Śmieję się i piję wino Mieszane z łzami, I patrzę, piękna dziewczyno, W swą przeszłość pokrytą mgłami, I pije wino...

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 919

7. Asnyk Adam - Ja ciebie kocham - Ja ciebie kocham! Ach te słowa Tak dziwnie w moim sercu brzmią. Miałażby wrócić wiosna nowa? I zbudzić kwiaty co w nim śpią? Miałbym w miłości cud uwierzyć, Jak Łazarz z grobu mego wstać? Młodzieńczy, dawny kształt odświeżyć, Z rąk twoich nowe życie brać? Ja ciebie kocham? Czyż być może? Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc? Ach nie! bo jasną widzę zorzę I pierzchającą widzę noc! I wszystko we mnie inne, świeże, Zwątpienia w sercu stopniał lód, I znowu pragnę - kocham - wierzę - Wierzę w miłości wieczny cud! Ja ciebie kocham! Świat się zmienia, Zakwita szczęściem od tych słów, I tak jak w pierwszych dniach stworzenia Przybiera ślubną szatę znów! A dusza skrzydła znów dostaje, Już jej nie ściga ziemski żal - I w elizejskie leci gaje - I tonie pośród światła fal!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 828

8. Asnyk Adam - Jedni i drudzy - Są jedni, którzy wiecznie za czymś gonią, Za jakąś marą szczęścia nadpowietrzną, W próżnej gonitwie siły swoje trwonią, Lecz żyją walką serdeczną. I całą kolej złudzeń i zawodów Przechodzą razem z rozkoszą i trwogą, I wszystkie kwiaty zrywają z ogrodów, I depczą pod swoją nogą. Są inni, którzy płyną bez oporu Na fali życia unoszeni w ciemność, Niby spokojni i zimni z pozoru, Bo widzą walki daremność. Zrzekli się cierpień i szczęścia się zrzekli, Zgadując zdradę w każdym losu darze, Przed swoim sercem jednak nie uciekli, I własne serce ich karze! Gdy się potkają gdzie w ostatniej chwili Jedni i drudzy przy otwartym grobie, Żałują, czemu inaczej nie żyli, Wzajemnie zazdroszczą sobie.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 759

9. Asnyk Adam - Karmelkowy wiersz - Bywało dawniej, przed laty, Sypałem wiersze i kwiaty Wszystkim dziewczątkom, Bom myślał, o piękne panie, Że kwiat lub słowo zostanie Dla was pamiątką. Wierzyłem - zwyczajnie - młody Że jeszcze nie wyszło z mody Myśleć i czuć, Że trocha serca kobiecie Świetnej kariery na świecie Nie może psuć. Aniołków brałem na serio I z śmieszną donkiszoterią Wielbiłem lalki, I gotów byłem, o zgrozo, Za Dulcyneę z Tobozo Stanąć do walki! Lecz dziś komedię salonu, Jak człowiek dobrego tonu, Na wylot znam; Z serca pożytek niewielki, Więc mam w zapasie karmelki Dla dam.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 621

10. Asnyk Adam - * * * [Kiedym Cię żegnał...] - Kiedym cię żegnał, usta me milczały I nie widziałem jakie słowo rzucić, Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały, A serce zbiegło i nie chce powrócić. Tyś powitała znów swój domek biały, Gdzie ci słowiki będę z wiosną nucić, A mnie przedziela świat nieszczęścia cały, Dom mój daleko i nie mogę wrócić. Tak mi boleśnie, żem odszedł bez echa, A jednak lepiej, że żadnym wspomnieniem Twych jasnych marzeń spokoju nie skłócę, Bo tobie jutrznia życia się uśmiecha, A ja z gasnącym żegnam cię promieniem I w ciemność idę i już nie powrócę.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 598

11. Asnyk Adam - Limba - Wysoko na skały zrębie Limba iglastą koronę Nad ciemne zwiesiła głębie, Gdzie lecą wody spienione. Samotna rośnie na skale, Prawie ostatnia już z rodu, I nie dba, że wrzące fale Skałę podmyły od spodu. Z godności pełną żałobą Chyli się ponad urwisko I widzi w dole pod sobą Tłum świerków rosnących nisko. Te łatwo wschodzące karły, W ściśniętym krocząc szeregu, Z dawnych ją siedzib wyparły Do krain wiecznego śniegu.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 461

12. Asnyk Adam - Między nami nic nie było - Między nami nic nie było! Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych. nic nas z sobą nie łączyło - Prócz wiosennych marzeń zdradnych; Prócz tych woni, barw i blasków Unoszących się w przestrzeni, Prócz szumiących śpiewem lasków I tej świeżej łąk zieleni! Prócz tych kaskad i potoków Zraszających każdy parów, Prócz girlandy tęcz, obłoków, Prócz natury słodkich czarów; Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów, Z których serce zachwyt piło, Prócz pirwiosnków i powojów, Między nami nic nie było!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 545

13. Asnyk Adam - Miłość jak słońce - Miłość jak słońce: ogrzewa świat cały I swoim blaskiem ożywia różanym, W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały Dozwala kwiatom rozkwitnąć wionianym I wyprowadza z martwych głazów łona Coraz to nowe na przyszłość nasiona. Miłość jak słońce: barwy uroczemi Wszystko dokoła cudownie powleka; Żywe piękności wydobywa z ziemi, Z serca natury i z serca człowieka I szary, mglisty widnokrąg istnienia W przędzę z purpury i złota zamienia. Miłość jak słońce: wywołuje burze, Które grom niosą w ciemnościach spowity, I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze, Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity, I znów z obłoków wyziera pogodnie, Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie, Miłość jak słońce: choć zajdzie w pomroce, Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca Powraca smutne rozpromieniać noce I przez ciemność przedziera się drżąca, Pełna tęsknoty cichej i żałoby, By wieńczyć śpiące ruiny i groby.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 944

14. Asnyk Adam - Myślałem, że to sen... - Myślałem, że to sen, lecz to prawda była: Z nadziemskich jasnych sfer do mnie tu zstąpiła, Przyniosła dziwny blask w swoich modrych oczach, Przyniosła kwiatów woń na złotych warkoczach; Podała"" rączkę swą, szliśmy z sobą razem, Przed nami jaśniał świat cudnym krajobrazem. Pośród rozkosznych łąk i gajów mirtowych, Wiecznie zielonych wzgórzi wód szafirowych Szliśmy, nie mówiąc nic, a mnie się wydało, Żem życia mego pieśń wypowiedział całą, Że z jej różanych ust, jak z otwartej księgi, Czerpałem tajny skarb wiedzy i potęgi. Wtem nagle przyszła myśl dziwna i szalona, Żeby koniecznie dojść, skąd i kto jest ona? I gdy zacząłem tak i ważyć i badać, Kwiaty zaczęły schnąć, a liście opadać, I nastał szary mrok... a ja w swoim biegu Stanąłem w gęstej mgle na przepaści brzegu. Strwożony zmianą tą, zwróciłem się do niej, Niestety, już jej dłoń nie była w mojej dłoni. Słyszałem tylko głos ginący w ciemności: "Byłam natchnieniem twym, marą twej młodości!" I pozostałem sam, i noc świat pokryła... Myślałem, że to sen, lecz to prawda była!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 1106

15. Asnyk Adam - Nad głębiami - Póki w narodzie myśl swobody żyje, Wola i godność, i męstwo człowiecze, Póki sam w ręce nie odda się czyje I praw się swoich do życia nie zrzecze, To ani łańcuch, co mu ściska szyję, Ani utkwione w jego piersiach miecze, Ani go przemoc żadna nie zabije - I w noc dziejowej hańby nie zawecze. Zginąć on może z własnej tylko ręki: Gdy nim owładnie rozpacz senna, głucha, Co mu spoczynek wskaże w grobie miękki - I to zwątpienie, co szepcze do ucha: Że jednym tylko lekarstwem na męki Jest dobrowolne samobójstwo ducha.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 567

16. Asnyk Adam - Najpiękniejsze piosnki - Najpiękniejszych moich piosnek Nauczyła mnie dzieweczka, Mistrzem bowiem były dla mnie Harmonijne jej usteczka. Te usteczka brzmiały zawsze Jakąś piosnką świeżą, nową, Każdy uśmiech był melodią, Śpiewem było każde słowo. Wszystko o czym serce śniło, Wszystko, o czym nawet nie śni, Odbijało się w jej oczach I płynęło w słodkiej pieśni. Więc mnie zawsze przy jej boku, Wpatrzonego w jej oblicze, Kołysały śpiewne mary, Czarodziejskich brzmień słodycze. Czegom uchem nie dosłyszał, Tom z usteczek koralowych Sam ustami swemi chwytał.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 598

17. Asnyk Adam - Nawrócenie - Gdy miała szesnaście latek, Była ach! bardzo sceptyczną, Nie chciała wierzyć, gdym mówił, Że jest prześliczną. Wątpiła o swej urodzie. W uczucia wierzyć nie chciała, Kiedym jej miłość wyznawał, Tylko się śmiała. Lecz dzisiaj, po latach wielu, Wiara w serce wstąpiła... I nawrócona zupełnie, Żałuje, że wprzód wątpiła... Ufna w potęgę miłości, Wspomnienia pragnie odświeżyć, Wierzy, że jeszcze ją kocham Lecz ja - przestałem już wierzyć.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 485

18. Asnyk Adam - Nie mów - Nie mów, chociażbyś miał ginąć z pragnienia, Że wszystkie źródła wyschły już bijące! - Tyś gonił pustyń piaszczystych złudzenia, A minął strumień na zielonej łące. Nie mów, chociażbyś umierał z tęsknoty, Że nie ma czystej miłości na ziemi! - Tyś pewnie w drodze blask jej rzucił złoty, Za ognikami zdążając błędnemi. Nie mów, że wszystko, czegoś ty nie umiał Odnaleźć w życiu - marą jest zwodniczą! Zdrój czystych uciech będzie innym szumiał I inne serce poił swą słodyczą. nie obiecuj Niechaj nie łączy nas nic Wolno jak najwolniej scałuj wstyd z mych powiek Tłumacz że to żaden grzech Niechaj wszyscy świeci patrzą na nas z góry Niechaj Bogu skarżą się Mocno jak najmocniej przytul mnie do siebie Ciebie trzeba teraz mi A gdy z pierwszym słońcem wstanie rano życie cicho jak najciszej wyjdź...

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 870

19. Asnyk Adam - Posyłam kwiaty - Posyłam kwiaty - niech powiedzą one To, czego usta nie mówią stęsknione! Co w serca mego zostanie skrytości Wiecznym oddźwiękiem żalu i miłości. Posyłam kwiaty - niech kielich""y skłonią I prószą srebrną rosą jak łezkami, Może uleci z ich najczystszą wonią Wyraz drżącymi szeptany ustami, Może go one ze sobą uniosą I rzucą razem z woniami i rosą. Szczęśliwe kwiaty! Im wolno wyrazić Wszystkie pragnienia i smutki, i trwogi Ich wonne słowa nie mogą obrazić Dziewicy, choć jej upadną pod nogi; Wzgardą im usta nie odpłacą skromne, Najwyżej rzekną: "słyszałam - zapomnę". Szczęśliwe kwiaty! mogą patrzeć śmiele I składać życzeń utajonych wiele, I śnić o szczęściu jeden dzień słoneczny... Zanim z tęsknoty uwiędną serdeczniej.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 782

20. Asnyk Adam - Przestroga - Ty, lube dziewczę, masz duszę tkliwą, Co się pięknością wszelką zachwyca; Jednak ci radzę: chcesz być szczęśliwą, To za mąż idź za szlachcica! Poetyckiego nie bierz kochanka! Poezja w życiu - to ból i troski; Ty przede wszystkim jesteś szlachcianką, Trzeba ci z mężem i wioski. Bardzo rozsądnie robi twa matka Łamiąc kaprysik twój idealny... Miłość - to jakaś ciemna zagadka, Majątek - ten jest widzialny! Przeminie wiosna rozkosznych wrażeń I sny przeminą, którymi żyjesz, I śmiać się będziesz z dziecinnych marzeń, Skoro troszeczkę utyjesz! I będziesz wdzięczną swej matce potem, Na bal w poczwórnej jadąc karecie, Żeś zaślubiła worek ze złotem, Dawszy odkosza poecie.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 725

21. Asnyk Adam - Sonet - Jednego serca! Tak mało, tak mało, Jednego serca trzeba mi na ziemi! Co by przy moim miłością zadrżało, A byłbym cichym pomiędzy cichemi. Jednych ust trzeba! Skądbym wieczność całą Pił napój szczęścia ustami mojemi, I oczu dwoje, gdziebym patrzał śmiało Widząc się świętym pomiędzy świętemi. Jednego serca i rąk białych dwoje! Co by mi oczy zasłoniły moje, Bym zasnął słodko marząc o aniele, Który mnie niesie w objęciach do nieba... Jednego serca! Tak mało mi trzeba, A jednak widzę, że żądam za wiele!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 541

22. Asnyk Adam - Sonet II - Pierwsze uczucia, to kwiaty wiosenne, Co się swą własną upijają wonią, Przed żywszym blaskiem jeszcze w cień się chronią I wierzą jeszcze w swe trwanie niezmienne. Po nich, ach! inne stubarwne, płomienne, Znów zakwitają i za słońcem gonią; Wiedzą, że zwiędną - więc czasu nie trwonią I gaszą tylko pragnienia codziene. A później znowu wspomnień astry blade Wschodzą samotne na schyłku jesieni I chcą trwać tylko, i walczą z ulewą, Widząc wokoło martwość i zagładę - A w końcu jeden cyprys się zieleni, Ponure, smutne rezygnacji drzewo.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 580

23. Asnyk Adam - Ta łza - Ta łza, co z oczu twoich spływa, Jak ogień pali moją duszę, I wciąż mnie dręczy myśl straszliwa, Że cię w nieszczęściu rzucić muszę. Że cię zostawię tak znękaną, I nic z win przeszłych nie odrobię -- Ta myśl jest wieczną serca raną, I ścigać będzie jeszcze w grobie. Myślałem, że nim rzucę ziemię, Tych nieszczęść szala się przeważy, Że z ramion ciężkie spadnie brzemię, I ujrzę radość na twej twarzy. Lecz, gdy los na to nie dozwoli, Po cierniach w górę wciąż się wspinaj, A choć winienem twej niedoli, Miłości mojej nie przeklinaj!

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 578

24. Asnyk Adam - Uwielbienie - Umarły jeszcze będę wielbić ciebie I nie zapomnę pod ziemią, czy w niebie, O twej jasności -- Boś ty mi była nie próżnym marzeniem, Nie bańką zmysłów tęczowej nicości, Lecz byłaś ducha ożywczym pragnieniem Wiecznej miłości! Nie otoczyłaś mnie pieszczotą senną, Ani też falą spłynęłaś płomienną Na pierś stęsknioną, Nie wprowadziłaś mnie na róż posłanie, Gdzie tylko ciała w upojeniu toną, Lecz mi piękności dałaś pożądanie, Moc nieskończoną.

Prześlij na email | Liczba znaków(adam): 489

25. Augustyniak Tomasz Konrad - Wiersz dla żony - ból -- nie jednoczy lecz staje między nami a potem karmimy naszą miłość -- zabliźnionymi ranami

Prześlij na email | Liczba znaków(tomasz): 148

26. Poezja polska - Baczyński Krzysztof Kamil - Baczyński Krzysztof Kamil, pseudonim Jan Bugaj (1921-1944), polski poeta, syn krytyka literackiego S. Baczyńskiego. W okresie gimnazjalnym związany z lewicową organizacją młodzieżową Spartakus, podczas okupacji zb""""""liżony do socjalistycznych czasopism konspiracyjnych "Płomienie" i "Droga". Uczestnik tajnych kompletów, Harcerskich Grup Szturmowych, elew konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy AK. Poległ w powstaniu warszawskim, walcząc w batalionie harcerskim "Parasol". Najwybitniejszy twórca tzw. pokolenia Kolumbów. Konspiracyjne tomiki Wiersze wybrane (1942) i Arkusz poetycki (1944), pośmiertnie tomik Śpiew z pożogi (1947). W rękopisach zachował się cały jego dorobek, liczący ok. 500 wierszy i poematów, 20 opowiadań i fragmentów prozatorskich oraz dramat opublikowany w Utworach zebranych (tom I-II, 1961, 1972). W 1977 wydano wybór wierszy Baczyńskiego Poezje. Łączył tradycję romantyczną z katastrofizmem drugiej awangardy oraz wizjonerstwem symbolicznym. Groza historii sąsiaduje z subtelnymi lirykami miłosnymi, zło świata z gorącym pragnieniem wartości etycznych. Ogromną popularność zyskały jego utwory śpiewane przez E. Demarczyk, z muzyką Z. Koniecznego.

Prześlij na email | Liczba znaków(polska): 1235

27. Baczyński Krzysztof Kamil - Ciemna miłość - Leżymy w łożu mrocznym jak na dnie strumienia wyschłego. Włosy długie, poplątane wioną, rozdzielają się, łączą jak smugi cierpienia i niosą się jak ścieżki ku dalekim strunom. Tu u nas zła tarnina rośnie tak po brzegu biała czasem, a czasem jest jak rozpacz dłoni, i armie ciężko dzwonią jak wykute w śniegu, w księżycach jasnych sunąc. Krzyk, parskanie koni i czołgów ryk podziemny - jakby wydzierały dusz trzepot nieostrożnie pobratany z ciałem. Więc nasze ciała długie, splecione jak palce w nocnym konaniu cierpną i wiatr nam na twarze niesie płatki tarniny odstrzelone w walce, i leżą tak jak piętna pośmiertne, na miłość strącone, aby wspomnieć, że się nic nie śniło, bo oczy były otwarte i we śnie. I źródła są w powietrzu, i czujemy je to są pociski krwi, co jeszcze trysną. I łkania są w powietrzu metalowy jęk, który się w ogniu spełnia ulewą ziarnistą. I boleść, którą kiedyś nazwiemy ojczyzną, co teraz jest jak dziecko, które nam we śnie umiera. Jeszcze oddech jego z ziemi drży, bo to był mej miłości pierworodny syn. A potem długa noc. I zrywam się w ciemności bez zbroi, nagi, taki, jakem z ziemi wstał, rozpleść łodygi naszych nie spełnionych ciał i być żołnierzem nocnym wiary bez litości. I nim odejdę jeszcze, nim się broń rozpali, widzę, jak się ten obłok twego ciała żali. Bo ciemne miłowanie jest na dnie człowieczem, które pragnących traci i czystość rozdziera, a które się do dłoni bierze razem z mieczem, lecz się w nim cierpi długo, chociaż nie umiera. l znów widzimy miasta płonące l dymy, co się powoli wznoszą pnąc na stopnie niebios, i szubieniczne drzewa skrzypią, i z daleka bicz strzela i rozcina z ziemią wraz - człowieka. A nad tym krzewy kwitną. Z pąków zielonkawe chmury płyną. Dojrzałość lepko się przelewa. Widnokręgiem o świtach ciągną kluczem drzewa. I ludzie ci żałosni, w nie obeschłych gruzach, pod namiotami cyrków, w świergocie karuzel, unoszą się jak łachman, wśród dymu śpiew niosą weseli. Jak wyzwanie sczerniałym niebiosom. Długie, suche koryto - jest to dno strumienia, gdzie leżymy jak kamień pod kurzawą gwiazd. Tyle jeszcze milczenia strasznego jest w ziemi, że chyba go wystarczy na niejedną śmierć! Módlmy się, módlmy słowami ciemnemi! Siejmy, o, siejmy, chociaż ziarnem serc!

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 2341

28. Baczyński Krzysztof Kamil - Erotyk - W potoku włosów twoich, w rzece ust, kniei jak wieczór - ciemnej wołanie nadaremne, daremny plusk. Jeszcze w mroku owinę, tak jeszcze różą nocy i minie świat gałązką, strzępem albo gestem, potem niemo się stoczy, smugą przejdzie przez oczy i powiem: nie będąc -jestem. Jeszcze tak w ciebie płynąc, niosąc cię tak odbitą w źrenicach lub u powiek zawisłą jak łzę, usłyszę w tobie morze delfinem srebrnie ryte, w muszli twojego ciała szumiące snem; Albo w gaju, gdzie jesteś brzozą, białym powietrzem i mlekiem dnia, barbarzyńcą ogromnym, tysiąc wieków dźwigając trysnę szumem bugaju w gałęziach twoich - ptak. Dedykacja: Jeden dzień - a na tęsknotę - wiek. jeden gest - a już orkanów pochód, jeden krok - a otoś tylko jest w każdy czas - duch czekający w prochu. Mojej najdroższej Basi - Krzysztof dn. 2 II 1942 r.

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 887

29. Baczyński Krzysztof Kamil - Miłość - O nieba płynnych pogód, o ptaki, o natchnienia. Nie wydeptana ziemia, nie wyśpiewane Bogu te drzewa, te kaskady iskier, ten oddech nieba, w ramionach jak w kolebach zamknięty. Jak cokoły drzewa z szumem na poły; serca jak dzbany łaski, takie serca jak gwiazdki, takie oczu obłoki, taki lot - za wysoki. Słońce, słońce w ramionach czy twego ciała kryształ pełen owoców białych, gdzie zdrój zielony tryska, gdzie oczy miękkie w mroku tak pół mnie, a pół Bogu. Twych kroków korowody w urojonych alejach, twe odbicia u wody jak w pragnieniach, w nadziejach. Twoje usta u źródeł to syte, to znów głodne, i twój śmiech, i płakanie nie odpłynie, zostanie. Uniosę je, przeniosę jak ramionami - głosem, w czas daleki, wysoko, w obcowanie obłokom. 8 września 1942 r.

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 830

30. Baczyński Krzysztof Kamil - * * * [Niebo złote ci otworzę,] - Niebo złote ci otworzę, w którym ciszy biała nić jak ogromny dźwięków orzech, który pęknie, aby żyć zielonymi Usteczkami, śpiewem jezior, zmierzchu graniem, aż ukaże jądro mleczne ptasi świt. Ziemię twardą ci przemienię w mleczów miękkich płynny lot, wyprowadzę z rzeczy cienie, które prężą się jak kot, futrem iskrząc zwiną wszystko w barwy burz, w serduszka listków, w deszczów siwy splot. I powietrza drżące strugi jak z anielskiej strzechy dym zmienię ci w aleje długie, w brzóz przejrzystych śpiewny płyn, aż zagrają jak wielonczel żal -- różowe światła pnącze, pszczelich skrzydeł hymn. Jeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne -- obraz dni, które czaszki białe toczy przez płonące łąki krwi. Jeno odmień czas kaleki, zakryj groby płaszczem rzeki, zetrzyj z włosów pył bitewny, tych lat gniewnych czarny pył. 15 VI 43 r.

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 926

31. Baczyński Krzysztof Kamil - Pragnienia - Co dzień kochając cię płaczę, tęsknię za tobą -- patrząc, oczy mi popieleją, wiedzą, że nie zobaczą. A z ciebie gorycz płynie jak w niebo dym spokojny, dzień jak liść kruchy się zwinie i ptak, co w śpiew niezbrojny. Przysiadają na mnie modlitwy przelotne, ach, przelotne. Elementarne bitwy, trwożne, samotne. Uczę się ciała na pamięć i umiem. Widać dusza jest jeszcze, która kłamie, a we mnie śmierć porusza. Po snów kipieli ciemne) szukam cię, tak się spalam, ręce mi nadaremne jak ptak, co gniazdo kala. I może by w milczeniu i w cierpieniu by może, cóż, kiedy nocy grożę, niedowidzeniu. I takim ci ja hardy jak ręce, co rycerzom przypinają kokardy, w których siłę nie wierzą. I takim ci ja mocarz, że kiedy słów nie trzeba, nie umiem stworzyć nieba miłością w oczach. czerwiec 42 r.

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 874

32. Baczyński Krzysztof Kamil - Ten czas - Miła moja, kochana. Taki to mroczny czas. Ciemna noc, tak już dawno ciemna noc, a bez gwiazd, po której drzew upiory wydarte ziemi -- drżą. Smutne nieba nad nami, jak krzyż złamanych rąk. Głowy dudnią po ziemi, noce schodzą do dnia, dni do nocy odchodzą, nie łodzie -- trumny rodzą, w świat grobami odchodzą, odchodzi czas we snach. A serca -- tak ich mało, a usta -- tyle ich. My sami -- tacy mali, krok jeszcze -- przejdziem w mit. My sami -- takie chmurki u skrzyżowania dróg, gdzie armaty stuleci i krzyż, a na nim Bóg. Te sznury, czy z szubienic? długie, na końcu dzwon -- to chyba dzwon przestrzeni. I taka słabość rąk. I ulatuje -- słyszę -- ta moc jak piasek w szkle zegarów starodawnych. Budzimy się we śnie bez głosu i bez mocy i słychać, dudni sznur okutych maszyn burzy. Niebo krwawe, do róży podobne -- leży na nas jak pokolenia gór. I płynie mrok. Jest cisza. Łamanych czaszek trzask; i wiatr zahuczy czasem, i wiek przywali głazem. Nie stanie naszych serc. Taki to mroczny czas. 10 września 1942 r.

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 1077

33. Baczyński Krzysztof Kamil - * * * [Ty jesteś moje imię i w kształcie, i w przyczynie,] - Ty jesteś moje imię i w kształcie, i w przyczynie, i moje dłuto lotne. Ja jestem, zanim minie wiek na koniu-bezczynie, ptaków i chmur zielonych złotnik. Ty jesteś we mnie jaskier w chmurze rzeźbiony blaskiem nad czyn samotny. Ja z ciebie ulew piaskiem runo burz, co nie gaśnie, każdym życiem i śmiercią stokrotny. Ty jesteś marmur żywy, przez który kształt mi przybył, kształt w wichurze o świcie widziany, który o mleczne szyby buchnął płomieniem grzywy i zastygł w dłoni jak z gwiazdy odlany. I jesteś mi imię ruchów i poczynaniem słuchu, który pojmie muzykę i sposób, który z lądu posuchy wzejdzie żywicą-duchem w łodygę głosu.

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 736

34. Poezja polska - Balcerzan Edward - Balcerzan Edward (1937-), historyk literatury, krytyk, poeta, prozaik. Ukończył filologię polską na UAM w Poznaniu, gdzie został pracownikiem naukowym, następnie w 1985 profesem. Debiutował 1954 na łamach prasy jako poeta. 1968-1981 w redakcji miesięcznika Nurt (Poznań). 1972-1981 redaktor naczelny Tekstów, 1990-1992 Tekstów Drugich. Opublikował zbiory wierszy, m.in.: Morze, pergamin i ty (1960), Podwójne interlinie (1964), Późny wiek (1972) oraz powieści: Pobyt (1964) i Któż by nas tak pięknych (1972). Studia i szkice literackie, m.in.: Styl i poetyka twórczości dwujęzycznej Brunona Jasieńskiego. Z zagadnień teorii przekładu (1968), Oprócz głosu (1971), Przez znaki. Granice autonomii sztuki poetyckiej (1972), monografia Włodzimierz Majakowski (1984), zarys Poezja polska w latach 1939-1965 (część 1-2, 1984-1988), Przygody człowieka książkowego (1990).

Prześlij na email | Liczba znaków(polska): 903

35. Balcerzan Edward - * * * [myślenie tobą] - myślenie tobą nacinanie brzozowej kory płócien Renoira ale tylko do miejsc nie zabliźnionej wilgoci zwijanie w przekrwionym kciuku prażącego żagla z tkaniny twego biodra nazbyt spierzchłej farbą zbłąkany w tobie w dźwięczne mrowisko grudek na odwrocie łydki zwiany z suchą watą przesilenia dostrzegalny w listopadach świateł wzbierający w sypką łachę przyśnionego tobie ciała powtórzeni w sobowtórach naszych ust -- niepowtarzalni wydobyci z ciepłych kropel snu -- niedocieczeni przygarnięci w popielatej wnęce -- czasu? siebie? snu? ogarniający wnękę

Prześlij na email | Liczba znaków(edward): 615

36. Poezja polska - Baliński Stanisław - Baliński Stanisław (1899-1984), poeta, prozaik, eseista. Studia prawnicze (nie ukończone) i polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, ukończył także teorię i kompozycję muzyki w Wyższej Szkole Muzycznej. 1922-1937 pracował w dyplomacji, m.in. na placówkach w Brazylii, Iranie i Chinach. 1939-1940 pracownik Ministerstwa Informacji i Dokumentacji rządu emigracyjnego w Paryżu, 1940-1945 w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Londynie. Po wojnie na emigracji w Anglii. Autor zbiorów wierszy związanych z poetyką Skamandra, m.in.: Wieczór na Wschodzie (1928), Tamten brzeg nocy (Londyn 1942), Wiersze zebrane 1927-1947 (Londyn 1948), Peregrynacje. Poezje wybrane 1928-1981 (Warszawa 1982). Opowiadania: Miasto księżyców (1924), Talizmany i wróżby (Londyn 1965). Także m.in.: Two Septembers 1939 and 1940. A Diary of Events (Londyn 1941, pod pseudonimem S. Baley), felietony Antrakty, czyli notatki o życiu i sztuce w drugiej połowie XX wieku w Londynie (Londyn 1978).

Prześlij na email | Liczba znaków(polska): 1016

37. Baliński Stanisław - O tamtej... - Z tamtą było kapryśnie i było niepewnie, Gdy prosiłeś o serce, drwiła z ciebie płocha, A gdy chciałeś porzucić, wzywała cię rzewnie, Trudno ją było lubić, trzeba było kochać. Ta nigdy nie jest zmienna i nie jest powiewna, Ma uśmiech pogodniejszy i słowa łaskawsze, Możesz jej ufać wiernie, nie zdradzi -- rzecz pewna, A kiedy powie słowo, dotrzymuje zawsze. Tamta mnie opuściła, tamtej nie ma ze mną, Ta przyszła i uściskiem objęła serdecznie, I chociaż mi z nią dobrze i chociaż bezpiecznie, Za tamtą mi jest smutno, za tamtą mi ciemno...

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 591

38. Poezja polska - Bałucki Michał - Bałucki Michał, pseudonimy Elpidon, Załęga (1837-1901), komediopisarz, prozaik, poeta, publicysta. W czasie studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim uczestniczył w działalności grupy literacko-artystycznej, tzw. pracowni Filip""piego. Brał udział w konspiracji niepodległościowej związanej z powstaniem 1863 na terenie Galicji, w latach 1863-1864 osadzony w austriackim więzieniu. W latach 80. XIX w. należał do radykalnego odłamu obozu galicyjskich demokratów. Felietonista Kraju. Autor popularnych wierszy, np. Dla chleba, znanego jako Góralu, czy ci nie żal? Uprawiał też krytykę literacką i artystyczną. Aprobatę poglądów rewolucyjno-postępowych wspierał utworami o problematyce społeczno-politycznej i moralnej, np. powieściami tendencyjnymi Przebudzenie (1864) i Młodzi i starzy (1866). Później uległ wpływom pozytywizmu (m.in. powieści Błyszczące nędze 1870, Byle wyżej 1875), z domieszką utopii społecznej (Z obozu do obozu 1874) czy tendencji reformatorskich o podłożu religijnym (Siostrzenica księdza proboszcza 1872). Podobny światopogląd przedstawiają popularne komedie, np. Radcy pana radcy (1871). W latach 80. przeżywał wzmożony krytycyzm społeczny, niewiarę w pozytywne rozwiązania (np. Pańskie dziady 1881, Pan burmistrz z Pipidówki 1887). Równolegle powstawały pogodne komedie obyczajowe, jak Dom otwarty (1883) czy Grube ryby (1881), nazywane przez przeciwników pejoratywnie "bałucczyzną". Pod koniec życia przeszedł ostry kryzys twórczy i osobisty, tracąc popularność. Atakowany przez modernistów, popełnił samobójstwo.

Prześlij na email | Liczba znaków(polska): 1581

39. Bałucki Michał - Nie w porę - Raz byłem u niej: z kotkiem na ręce Siedziała w oknie w białej sukience I paluszkami drażniła kotka: Pieszczotka! I wkoło twarzy dziewczęcia białej, Zarumienionej, loczki się chwiały I uśmiechały się oczka czarne Figlarne. Siedzę i czekam godzinę całą, By dziewczę z kotkiem igrać przestało l pogadało kilka słów ze mną... Daremno! Ani mnie widzi, ani mnie słyszy, Kotek jej rączkę chwyta jak myszy, Czasem zadrapie. Ona to woli - Choć boli. Więc rzekłem sobie: jeszcze za wcześnie Pukać w serduszko, co leży we śnie, l unikałem dzieweczki białej Rok cały. Kiedym powrócił, znów w tym pokoju, Przy tym okienku pełnym powoju, Bluszczów, siedziała moja pieszczotka Bez kotka. Lecz czegoś dziwnie zmieszana była, Oczy ku ziemi wstydna spuściła I zrumienila się jak jabłuszka Po uszka. Byłem pewniutki, że z mej przyczyny... Wtem wiatr firanek ruszył muśliny I zobaczyłem sprawcę rumieńca - Młodzieńca. I znów panienka, jako przed rokiem, Choć siedzę, czekam, nie rzuci okiem; Lecz już nie kotek tym razem winny: Kto inny... Kto inny śpiące zbudził serduszko I szepta teraz miłośnie w uszko... Ha, szkoda! późno przyszedłem trocha: Już kocha!

Prześlij na email | Liczba znaków(ucki): 1247

40. Poezja polska - Barańczak Stanisław - Barańczak Stanisław (ur. 1946), poeta, krytyk, teoretyk literatury, tłumacz. Pracownik naukowy Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu, następnie profesor na Uniwersytecie Harvarda (USA). Członek redakcji Nurtu, współpracownik m.in. Studenta, później prasy bezdebitowej i emigracyjnej (głównie Zeszytów Literackich). W 1976 współzałożyciel Komitetu Obrony Robotników, współredaktor wychodzącego poza cenzurą Zapisu. Od 1981 mieszka w USA. W 1995 został laureatem Nagrody im. J. Parandowskiego przyznawanej przez Polski PEN Club. Współtwórca poetyckiej Nowej Fali (tomiki Korekta twarzy, 1968, Jednym tchem, 1970, Dziennik poranny, 1972, Sztuczne oddychanie, 1974). Przeszedłszy do opozycji politycznej, wyrażał sprzeciw wobec komunistycznej rzeczywistości (m.in. zbiory wierszy Ja wiem, że to niesłuszne, Paryż 1977, Tryptyk z betonu, zmęczenia i śniegu, Paryż 1980, Widokówka z tego świata i inne rymy z lat 1986-1988, Paryż 1988, Podróż zimowa, 1994). Za tom Chirurgiczna precyzja (1998) otrzymał nagrodę literacką za najlepszą książkę roku - NIKE '99. Programowe książki krytyczne Nieufni i zadufani (1971), Ironia i harmonia (!973), Etyka i poetyka (Paryż 1979). Studium Język poetycki Mirona Białoszewskiego (1974), Poeta pamięta: antologia poezji świadectwa i sprzeciwu 1944-1984 (1984). Zbiory eseistyczne i krytyczne, m.in. Etyka i poetyka (Paryż 1979), Atlantyda (Londyn 1986), Przed i po (Londyn 1988), Tablica z Macondo. Osiemnaście prób wytłumaczenia, po co i dlaczego się pisze (1990), Uciekinier z utopii. O poezji Zbigniewa Herberta (1984), Poezja i duch Uogólnienia (1996). Prace z teorii i praktyki przekładów, np. Ocalone w tłumaczeniu... (1992). Liczne przekłady z języka angielskiego, m.in. dramatów W. Szekspira.

Prześlij na email | Liczba znaków(polska): 1785

41. Szaliński Krzysiek - Bilet otwarty - Nie musisz rejsu nigdy potwierdzać Ważności sprawdzać, uaktualniać Embarkacyjna karta na Ciebie czeka I zawsze w mym sercu kajuta Gdy tylko na pokład wejdziesz Ruszymy na morza, na podbój świata Dałem Ci wczoraj bilet otwarty Schowaj go proszę, dobrze w kieszeni IX.03

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 319

42. Szaliński Krzysiek - Obietnica - On nie kawaler Ona nie ma wianka On jej kochanek Ona jego kochanka Nadejdzie jednak kiedyś poranek I mężem kochanki zostanie kochanek XI.02

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 182

43. Szaliński Krzysiek - Jak Mały Ksiązę - Jak Mały Książę, różę mieć chciałem Przez chwilę w ręce ją utrzymałem Wyrwała się jednak z mego ramienia Kalecząc dłoń i zmysł powonienia Patrząc na róż dzikich łan Tą jedną pragnienie mieć mam Podziwiać z oddali mogę jedynie Cierniste rany topiąc w jodynie Mnóstwo róż odmian, gatunków, kolorów Kształtów, korzeni, zapachów walorów Piękne są dzikie w świata zagonie Lecz tylko tam, nigdy w wazonie Bo róże wolą tryb życia dziki Nie są jak frezje albo goździki Jak Mały Książę, chciałem mieć różę Czy tak jak on, odejść dziś muszę? IX.03

Prześlij na email | Liczba znaków(ski): 597

44. Barańczak Stanisław - Braki, odrzuty, produkty zastępcze - Więc to już zawsze tak, już zawsze zamiast gwiazdy pierwszej świetności dorsz drugiej świeżości, więc zawsze ziemia sztucznym miodem, rozwodnionym mlekiem będzie płynęła, a w księdze przeznaczeń, odbitej na papierze piątej klasy, zawsze gdzieś w środku będzie brakować arkusza? Więc to już zawsze, tak, jak zawsze. Zamiast ostatecznej jasności i pierwszej jakości przed oczami wciąż będą paczące się drzwi z obluzowaną klamką, a nie rajskie wrota. Objadając się śpiesznie przy chwiejnym stoliku przecenionym bigosem, jakże tu wyszeptać: ?Więc to już?. Zawsze tak. Już zawsze zamiast wołać: ?Chcę żyć jak człowiek?, szukać dziury w całym niebie, jakie ci dano - będziesz żył jak człowiek, czyli: patrząc przez palce, przymykając oczy. Dziury w niebie nie będzie, gdy zaczniesz tak żyć. I przyciasna korona z głowy ci nie spadnie. Więc to już nigdy? Tak, już nigdy. Zamiast prowizorki, tandety, trzeciej kategorii nie nastanie świat świetny, świetlisty i świeży. Bo skąd zresztą wiadomo, że ten świat gdziekolwiek jaśnieje, skoro nigdy nikt nie odpowiada za ukryte usterki. Ani na wołanie.

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 1182

45. Barańczak Stanisław - Całe życie przed tobą - Całe życie przed tobą, spójrz; cały świat czeka na ciebie tą poczekalnią, twarzą tego człowieka, który zasnął nad stołem z rozlaną kałużą piwa, nieogolony i zmięty; przed tobą całe i obce życie, na stos śpiącego ciała zwalone w poprzek twego spojrzenia - i jest; i żyje; i żyjąc - wzywa ciebie. Czy to jest właśnie to, czegoś się spodziewał? Czy rodząc się, mogłeś wiedzieć, żeś tylko w jedno się przedarł życie - że cała reszta czeka cię, obca i żywa?

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 512

46. Barańczak Stanisław - Drogi kąciku porad - 1. Drogi kąciku porad, choć z natury spokojny, wpadam wciąż w depresję, widząc krew. Późny wieczór, włączam telewizor: znów akt terroru, trupy dzieci. (KTÓRY Z NAS, TELEWIDZÓW, NIE ZNA TAKICH ZGRYZOT!/) Snu! (LECZ NIE NASZĄ JEST WINĄ PONURY I KRWAWY/ BIEG SPRAW ŚWIATA.) Po raz wtóry: Chcę spać! (WYSTARCZY SPOKÓJ, KILKA WIZYT / U TERAPEUTY.) Wieczna bieganina sanitariuszy, dym z ruin, kobiety załamujące ręce: czy świat zapomina o nas, niewinnych, których nie ciekawi zło? W rezultacie dręczy mnie, niestety, bezsenność. (WIĘCEJ SPACERÓW, MNIEJ KAWY.) 2. Drogi słowniku doktryn filozofów, proszę o pomoc, bo tracę apetyt, Gdy przy śniadaniu w twarz skacze z gazety kościsty głód. (I ZNOWU CZŁOWIEK, ZNOWU Z PROBLEMEM!) Wynajdź mi system. (KONKRETY / CZYICHŚ TRYWIALNYCH POTRZEB TO NIE POWÓD, ABY / PRZYMNAŻAĆ WIAR WŁASNEGO CHOWU.) Kto mi przywróci spokój? (Z DAWNYCH ETYK - / STOICYZM.) Jak mam przełknąć bezsens nieszczęść? Nie mogę jeść, gdy znów na zdjęciu człowiek irracjonalnie zdycha. Zdrowie jeszcze stracę, jeżeli nie znajdę zasady w tej miazdze. Odsłoń mi wiecej, choć słowem, mów. (NA COŚ WIĘCEJ CZŁOWIEK JEST ZA SŁABY.) 3. Drogie niebiosa, nie śmiem pytać. (PYTAJ I NIE MIEJ OBAW.) Jak spytać pustkowie o własną pustkę? (NA WSZYSTKO ODPOWIEM,/ CHOĆ NIE USŁYSZYSZ ANI SŁOWA.) Ty tam w górze, jakkolwiek mam Cię zwać, jakkolwiek uprościć, pozwól, niech z czegoś odczytam znak. (TYLKO STUK / WŁASNEGO SERCA.) Rytmem serca więc, tchu i mrugających powiek mów mi, co chwilę, że jestem, że jesteś. (JESTEM.) Nie słyszę. (NIE MA MNIE PRZY TOBIE,/ BO JESTEM WSZĘDZIE.) I przez całą przestrzeń swoich galaktyk, wirów, mlecznych smug śledzisz ten okruch snu, wprawiony w obieg, sam? (BÓG JEST TAKŻE SAM.) Bóg też? (TAK, BÓG.)

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 1824

47. Barańczak Stanisław - Melomani miasta Metz - Melomani miasta Metz, mecenasujący mezzosopranom-małolatkom (może mniej - mężatkom, matkom mrowia malców & matronom), mruczą: - Marny masz metronom, Mimi! Mdłymi merdnięciami monotonnie Mimi mami małowarta maszyneria... Minus miasta Metz: mizeria małoopłacalnych Muz! Merkantylizacji mus mchem mogiłę Muzom mości... Mur mieszczańskiej mentalności: mason, masarz, masażysta, masochista, maszynista!... Mierność mędrca, modelarza, ministranta, metrampaża, mierniczego, metodysty, mitomana, medalisty, mechanika, menadżera, maga, męta, mima, mera! Muzykalna ma młodzieży! My, miejscowi milionerzy, moc moralną mecenatu maksymalizujmy! Matu- rzystko-mezzosopranistko! Miałżebym, minimalistko, mierzyć moją miłość mini- aturową miarką, Mimi? Misją mą - monumentalna, momentalna, monetarna materializacja marzeń, mózg mącących mgieł mirażem! Motto: Marzysz - możesz mieć! Miotaj, Mimi, monet miedź; masakrując mą mamonę, mów mi: - Muszę mieć mielone mięso, mydelniczkę, mufkę, miód, magazyn >>Moi<<, miętówkę! Mienie - mieniem marnowanem? Minie miesiąc - Mediolanem Mniejszym mianujemy Metz, miasto Muz, mazd, mezz. & mec.!

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 1206

48. Barańczak Stanisław - Płakała w nocy ale nie jej płacz go zbudził - Płakała w nocy, ale nie jej płacz go zbudził. Nie był płaczem dla niego, chociaż mógł być o nim. To był wiatr, dygot szyby, obce sprawom ludzi. I półprz""ytomny wstyd, że ona tak się trudzi, to, co tłumione czyniąc podwójnie tłumionym przez to, że w nocy płacze. Nie jej płacz go zbudził: ile więc był wcześniej nocy, gdy nie zwrócił uwagi - gdy skrzyp drewna, trzepiąca o komin gałąź, wiatr, dygot szyby związek z prawdą ludzi negowały staranniej: ich szmer gasł, nim wrzucił do skrzynki bezsenności rzeczowy anonim: "Płakała w nocy, chociaż nie jej płacz cię zbudził"?

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 657

49. Barańczak Stanisław - Powiedz, że wkrótce - Powiedz krtani, że wkrótce. I powiedz powiece, tej kołdrze z piaskiem pod nią, księżniczce, nad ranem drażnionej ziarnkiem grochu. (Bo późno: po trzeciej). W... no, to słowo, też na wpół martwe... w \""powiecie"? W powiecie skóry wszyscy znają się nawzajem. Powiedz krtani, że wkrótce. I powiedz powiece. Wieści krążą tu, z ust do własnych ust, powietrze przez magnetofon tętnic przewija nagrane pogłoski: ziarna gromu. Już późno, to przecież prawie świt. Stań w łazience, patrz z bliska na powierzchnię lusterka. Nie w twarz na dnie. W to, co zezna na niej pyłek, rysa szkła. Powiedz krtani. I powiece. Po pierwsze, że już wkrótce. Po drugie - po jeszcze bardziej pierwsze - że całą widzianą na jawie ciemnością ziarnka grobu, choć późno, poprzecie właściwą stronę skóry, tę, gdzie się po wieczne mgnienie skupiło Wszystko znane, nienazwane. Którą? Wiesz przecież. Powiedz krtani. I powiece na tym jej ziarnku globu, za późno: Po trzecie -

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 1014

50. Barańczak Stanisław - Protokół - Zdając sobie sprawę z własnej winy, ponad wszelką wątpliwość (oklaski) udowodnionej przez przedmówców, chciałbym oświadczyć na usprawiedliwienie, mimo (okrzyk: brawo!) iż takie wykroczenie przeciw wszelkim normom nie może być (oklaski) usprawiedliwione, że urodziłem się istotnie, ale nie z własnej woli i bez złych zamiarów; ten postępek mi ciążył przez (śmiech, brawa) długie lata; jak słusznie podkreślono w dyskusji, nie potrafiłem wyciągnąć z (oklaski) tego odpowiednich wniosków i starałem się zatrzeć ślady swego czynu, ale po (ironiczne sykanie) gruntownym i szczerym przemyśleniu swej dotychczasowej postawy, pragnę stanowczo odciąć się od niej i poprosić o (śmiech) danie mi jeszcze jednej szansy (oklaski przechodzące w owację).

Prześlij na email | Liczba znaków(czak): 794